Ընտրակաշառքը թիվ մեկ «թեկնածուն» է

«Աղքատ ժողովրդին կառավարելը շատ հեշտ է»,-երեկ Մալաթիա տոնավաճառում քարոզչություն անելուց հետո սրտնեղած ասել է «Ազատ-դեմոկրատներ» կուսակցության թեկնածու Անահիտ Բախշյանը, և նա միանգամայն ճիշտ է:

Սակայն զուր են մեր ընդդիմադիրները պիտակավորում, վիրավորում այն քաղաքացիներին, ովքեր, խոսք լսելու փոխարեն, թեկնածուներից փող են ուզում:
Մեր հասարակությունը, իր մեծամասնության մեջ, լյումպենացված է, զուրկ արժեքային համակարգից: Բայց սրա համար ամենահեշտը` հասարակությանը մեղադրելն է: Իրականում` հասարակության դիմազրկումը պարտադրվել է էլիտայի կողմից` երկու տասնամյակ շարունակ: Երբ հասարակությունը շարունակ բախվում է զոռբայության ու պոպուլիզմի պատին, հարստահարվում և հուսախաբ է լինում, նրան դժվար է մեղադրել, որ առաջնորդվում է ոչ թե արժեքներով, այլ` սպառողական հոգեբանությամբ:

Սրան գումարենք արտագաղթը, որը, բացասական իմաստով, փոխեց մեր հասարակության որակական կազմը:
Այն, ինչ անում են օլիգարխ թեկնածուները` դա ընտողին կաշառել ու նրա վարքը վերահսկել է նշանակում: Եթե նրանցից մեկին հասարակությունը «թագավոր», մյուսին` «բարերար» է կոչում, դրանից իրականությունը չի խամրում: Դա ընդամենը փաստում է, որ այլևս մեր հասարակության մեծամասնության էլեկտորալ վարքը վերահսկվում է քրեաօլիգարխիկ համակարգի կողմից:

Հրաշքով իրավիճակը կփոխվեր, եթե հասարակության ակտիվ փոքրամասնությունը տեսներ ռեալ քաղաքական ծրագիր, այլընտրանք ու իր ակտիվությամբ դառնար գործոն: Այս քարոզարշավում նման բան չտեսանք, իսկ օլիգարխիան լյումպենին կարող էր տանել խռովության կամ փողով «լռեցնել»: Գործում է երկրորդ տարբերակը, որովհետև օլիգարխիան անդառնալիորեն ներծծված է իշխանություն կոչվածի մեջ:

Սարգիս ԱՐԾՐՈՒՆԻ

Մեկնաբանություններ